Geen enkele relatie is zo’n bron van inspiratie, diepe vreugde en pijn, inzicht en (h)erkenning als een liefdesrelatie. Hier ontmoeten wij onszelf en onze thema’s ten diepste, ons gemis, ons verlangen, de kindpijn over wat er niet kon zijn en waarin we ons niet gezien voelden.

Een liefdesrelatie biedt de kans om kwetsbaar te zijn, jezelf te laten zien en voelen, in wie je ten diepste bent. Tegelijk herinnert het ons aan de eerste liefdesrelatie in ons leven: die met onze ouders en vooral onze moeder. Nergens was je zo afhankelijk en kwetsbaar als toen je kind was en tegelijk kan geen enkele ouder altijd alle verlangens en behoeftes vervullen. Als kind hebben we ervaringen die niet fijn zijn en waarin we ons niet gezien voelen. Soms gebeuren er dingen, die ons kwetsen, schokken of zelfs traumatiseren. Dat doet pijn, degene die wij liefhebben en van wie wij afhankelijk zijn, is onvoldoende beschikbaar voor ons. Het kind heeft onvoorwaardelijk lief en hecht zich aan de ouders; het omgekeerde is helaas niet altijd het geval.

Die hechting is een voorwaarde om je te verbinden, ook in liefdesrelaties. Dat maakt dat we ons openstellen, ons hart, ons lijf openstellen voor de liefde. Het maakt ook dat we gekwetst kunnen worden en ja, dat zal op enig moment ook het geval zijn.

In een gezonde relatie laten we ons raken, maar is er geen gehechtheid aan de oude pijn en nemen we verantwoordelijkheid voor de pijn en het verdriet wat ons eerder is overkomen of aangedaan. Innerlijk kind-werk is een mooie manier om je oude pijn onder ogen te zien, te omarmen, te doorvoelen en als het ware je eigen innerlijke kind te koesteren en in het hier-en-nu je eigen moeder of vader te zijn. Tegelijk is een intieme relatie de plek, waar die pijn zich bij uitstek kan manifesteren. En hoe mooi is dat eigenlijk? Dat is ook de plek of de ruimte waarin die pijn kan helen, waarin nieuwe liefdeservaringen kunnen worden opgedaan. Volwassen ervaringen, waarin je je kunt tonen in je kwetsbaarheid, waar vertrouwen is en veiligheid en waarin de kind-afhankelijkheid ontbreekt

Onze relatie(s) als groei- en ontwikkelplek. Wat ik in mijn leven heb ervaren is, dat iedere liefdesrelatie bepaalde aspecten belichtte die ik (nog) niet had gezien, of doorleefd of wilde aankijken. Dat ging meestal over beperkende overtuigingen als: “Ik ben niet goed genoeg”, “Ik ben het niet waard om…” of “Dat is voor mij niet weggelegd”. Tja, met dat soort onbewuste overtuigingen, ben je uiterst manipuleerbaar in relaties en werd ik hier ook vaak in gespiegeld. Hoe pijnlijk ook, het heeft me veel inzicht gegeven in mijn eigen kwetsingen en weerbaar gemaakt en vebeter begrensd in mijn contactname met mensen. Doorzien wat maakt dat jij relaties kiest die je beschadigen, kleineren, manipuleren, eisen aan je stellen of domweg niet voeden, brengt je automatisch terug bij de kwetsingen als kind. Ik heb geleerd hier compassie mee te hebben en ik kan er mee zijn in mijn liefdesrelatie. Af en toe steekt er nog zo’n duiveltje de kop op, juist als ik het niet verwacht en dat neemt hij me in zijn armen en kruip ik even bij hem weg. Dat is genoeg, voelen, ervaren, zijn, de kleine Anina omarmen.

In mijn werk als intimiteits- en relatie coach geef ik ruimte aan die kind-stukken, omdat dat vaak een bron is, van waaruit de relatie- of intimiteitsproblemen ontstaan. Het moment waarop het niet meer nodig is, de oude pijn op de partner te projecteren of bij de ander teĀ  “halen” wat er vroeger niet was, wordt de relatie gelijkwaardig. Vanuit die gelijkwaardigheid, kan er meer balans ontstaan in de relatie, waardoor mensen elkaar echt ontmoeten, in hun naaktheid en kwetsbaarheid, in doodgewoon mens-zijn. Veilige hechting kan dan ontstaan, die enorm helend en transformerend kan zijn. Dan is pas groeizame liefde! Voor mij als mens en begeleider/coach is dat de essentie van een liefdesrelatie, een veilige plek met ruimte voor ieders groei- en ontwikkelpad en ieders eigenheid.