In de interactie met onze partner(s) zitten we meestal in de dynamiek van het geven en ontvangen. De een stelt zich dienend op en de ander ontvangt het “cadeau” wat gegeven wordt. Denk bijvoorbeeld aan de man met rugpijn die zijn partner vraagt om een massage of de vrouw die haar man vraagt haar vast te houden, omdat ze verdrietig is. De gever geeft datgene wat de ontvanger wenst of verlangt, onbaatzuchtig.

In mijn workshops voor stellen spelen we ook met de dynamiek van het “nemen en toestaan”. In dat geval vraag je toestemming om met jouw partner te doen wat jij prettig vindt. Omdat we dat niet gewend zijn, voelt dat vaak ongemakkelijk. We zijn geneigd af te stemmen op de ander, wat die fijn of lekker vindt. Hiermee doen we onszelf soms tekort, omdat we onvoldoende in het contact brengen wat onze eigen wensen en verlangens zijn. Het spelen hiermee geeft veel inzicht in eigen gedragspatronen en neigingen.

Nadat ik hier zelf ook een experiment in had gedaan, kwam ik tot de conclusie dat het eigenlijk heerlijk is, om met toestemming en heldere afspraken vooraf, precies datgene te doen waar ik mijn zinnen op had gezet. Verrijkend, bevrijdend, een openbaring. Het brengt kanten van jezelf aan het licht, die eerder niet aan bod kwamen, het verruimt je en geeft ook nog eens heel veel plezier en vreugde. Ook een ideale manier om je eigen “please” gedrag aan de kaak te stellen. Van “pleasen naar teasen”.