Projecties en de gevolgen ervan…..

Geen enkel fenomeen heeft zoveel consequenties als projectie. Hiermee bedoel ik het beeld wat jij van de wereld hebt, plakken op datgene wat verschijnt in jouw leven. Dat kunnen gebeurtenissen zijn, maar ook situaties en natuurlijk mensen. Ieder mens leeft in zijn eigen wereld, in zijn werkelijkheid, die is gebaseerd op levenservaringen, maar vooral op interpretaties van ervaringen en gebeurtenissen. Je zou ook kunnen zeggen: we maken allemaal ons eigen verhaal. Helaas is dat verhaal dus niet gebaseerd op feiten, maar op waarnemingen en interpretaties en dan ook nog vaak op vroegkinderlijke conclusies. Al op heel jonge leeftijd trekken wij conclusies, op basis van onze imprints (ervaringen met veel impact) en naar aanleiding van datgene wat ons wordt voorgeleefd of verteld door onze ouders en opvoeders. Vaak gebeurt dat onbewust en is het in het hier-en-nu af te leiden aan de overtuigingen die iemand heeft over zijn of haar leven of situatie. “Ik ben niet goed genoeg” of “Als man laat je niet je emoties zien” of “Eigenlijk doe ik er niet toe”, zijn voorbeelden van desastreuze overtuigingen die veel impact kunnen hebben op de kwaliteit van leven.

Wanneer je eigenlijk diep van binnen gelooft dat je niet de moeite waard bent, op basis van het gebrek aan aandacht die je van je ouders hebt gekregen, zul je dat ook naar buiten toe projecteren. Wedden dat je hetzelfde zult ervaren in het contact met je levenspartner of in je werk? Wanneer je partner druk is met zijn werk, of naar jouw smaak te weinig respons geeft, komt dat oude script weer naar boven. Je roept als het ware zelf de situatie op van “niet goed genoeg zijn” en reageert ook op je partner vanuit die, in wezen niet realistische, toestand. Dit kan heel veel frictie, strijd en onbegrip geven in relaties. Immers: jouw partner maakt geen onderdeel uit van dit verhaal en kan hier dus ook niet adequaat op reageren. En hij is ook niet verantwoordelijk voor wat er onderhuids bij jou speelt. Het pijnlijke van projectie is, dat er vaak geen bewustzijn over is. We denken echt, dat de ander ons iets aandoet, ons tekort doet, ons niet ziet voor wat we zijn.

Een manier om dit te tackelen bij jezelf, is je af te vragen, wanneer je teleurstelling ervaart, onbegrip, boosheid of oordelen, of er misschien ook haakjes bij jou zitten. Plak je niet onbewust meningen en oordelen op de ander of op de situatie? Zit je niet onverhoopt in een oud kindstuk of oude kindpijn? De ander kan alleen triggeren in jou, wat in jou verscholen ligt, wat in jou resoneert. In die zin is de ander ook jouw spiegel. Het vraagt moed hierin te kijken en niet langer weg te lopen voor jezelf, voor jouw oude pijn en overtuigingen die jou niet meer dienen. Tijd voor een nieuw verhaal, dat zich afspeelt in de realiteit, met een volwassen hoofdrolspeler.