De schoonheid van imperfectie *
* Het betreft hier een fictieve klant/persoon; het verslag is geïnspireerd op daadwerkelijk gevoerde gesprekken. T = therapeut. 

“Ik trek het niet meer”, zo viel hij gelijk met de deur in huis.

T: Ga even rustig zitten, wil je een kopje thee, zo antwoordde ik. De onrust en de spanning hadden hem totaal in de greep, zo voelde het.

Wat speelt er, kun je er iets over vertellen?

“Het lukt me niet meer om in mijn relatie te blijven, ik moet weg. Het past me niet meer, zij past niet bij mij, bij wie ik ben”.

En wie ben jij dan? “Ik ben een perfectionist, je kent me, ik hou van schoonheid, van mooie dingen, dat alles klopt, dat het geordend is en overzichtelijk.

T: En als het dat niet is? Wanneer je dingen tegenkomt in je omgeving, in je partner die voor jou niet perfect zijn?

“Dan trek ik me terug in mijzelf en kan ik moeilijk contact maken met anderen, met mijn partner. Dan wil ik eigenlijk vluchten. Het moet echt kloppen, ik ga voor een 10 of hooguit een 9,5; verschillende mensen op mijn werk en in mijn omgeving kunnen hier over meepraten”.

T: Vertel eens over je vriendin, wat trok je ooit in haar aan?

“Ik vond haar wel spannend, anders dan mijzelf, eigenlijk het tegenovergestelde. Ze lijkt het niet nodig te hebben de controle te hebben, ze is een beetje chaotisch, ze is spontaan, levendig, naar buiten gericht. Een echte levensgenieter.  En ze is anders dan de meeste vrouwen die ik kende.  Meer diepgang, meer nadenken over het leven, minder aan de buitenkant. En ik wilde proberen of ik daar contact mee kon maken, daar ligt ook wel mijn verlangen. Ik wil graag verbinding”.

T:Interessant. Wat maakt dat je nu bij haar weg wilt?

“Zij is zo anders en ze is lang niet perfect. En dan lukt het me niet om bij haar te zijn, het moet echt helemaal kloppen. Anders word ik onrustig en gestresst, mijn lijf gaat pijn doen en het lijkt alsof ik opgesloten ben in mezelf”.

T: Is dat nu ook zo, nu je hierover praat? Voel je lijf maar even, voel maar waar de kramp zit, waar je het vasthoudt in jezelf. (volgt een oefening om klant naar zijn lijf en gevoel te laten zakken).

T: Ik wil nu met jou naar een situatie gaan, in jouw leven, die lastig voor je geweest is  of misschien zelfs wel imperfect. Is er zoiets in je leven?

“Ja, ik heb een kind met een ontwikkelingsstoornis ”.

T:  Dat lijkt me lastig. Vertel eens: hoe ben je hiermee omgegaan als vader?

“Ik heb er alles aan gedaan om er voor hem te zijn, de goede begeleiding te zoeken, een goede omgeving te creëren, waar hij optimaal tot zijn recht kan komen”.

T:  Dat is mooi, dat heb je mooi gedaan. Wat fijn dat je hem zo kon helpen hierbij, dat je niet bent weggegaan, maar er voor hem kon zijn. Hoe heb je dat gedaan?

“Ik voel me verbonden met hem, ik herken me in hem, ik weet wat hij nodig heeft”.

T: Je houdt van hem hè, zoals hij is?

“zucht….Ja, ik snap wel waar je naar toe wilt….. Hij is niet bepaald perfect”.
T: En wat fijn dat je er zo kunt zijn voor hem. Is dat niet perfect?

“lacht….Ja, je hebt gelijk”.

T: Door iemand in je hart te sluiten, kun je ervoor kiezen om te blijven, bereid te zijn om ook die dingen te ontmoeten, die je lastig vindt. Jij kunt dat, je hebt het laten zien….Hou je van haar?

“Ja, ik vind haar bijzonder, lief en mooi”.  Voel maar of je je daarmee kunt verbinden, met wat je voelt voor haar. En weet je, dit is de alchemie van de liefde, deze gebruikt juist de verschillen, de tegenpolen als bron. Jouw verhaal is daar een mooi voorbeeld van. Dat is de schoonheid van de imperfectie…

Anina Storteboom